W 1836 roku był podejrzany o sprzedaż nielegalnych druków z Drukarni A. Gałęzowskiego i przesyłanie uzyskanych z tego tytułu pieniędzy swojemu szwagrowi, Karolowi Boromeuszowi Hoffmanowi, przebywającemu na emigracji. Został w związku z tym przesłuchany, a w 1837 roku objęty nadzorem policyjnym. Drukarnię Gałęzowskiego zamknięto.
Tarczewski był współautorem Przepisów obowiązujących przy wykonaniu sądowo lekarskich dochodzeń na trupach (1840). W 1841 roku wylegitymował się ze szlachectwa w Królestwie Polskim. Po likwidacji Sądu Najwyższej Instancji w 1842 roku został mecenasem przy Warszawskich Departamentach Rządzącego Senatu. W latach 1842–1843 toczył spór z proboszczem pęcickim W. Litwinowiczem o grunty kościelne.
17 września 1816 Tarczewski ożenił się ze swoją cioteczną siostrą Aleksandrą Tańską (1792–1850), córką Ignacego i Marianny z Czempińskich, współpracowniczką pisma Rozrywki dla Dzieci, współzałożycielką Związku Dobroczynności Patriotycznej Warszawianek w czasie powstania listopadowego. Aleksandra, podobnie jak jej siostra Klementyna z Tańskich Hoffmanowa, pozostawiła pamiętniki, wydane przez Ossolineum w 1967 roku jako Historia mego życia.