wskazał liczne uchybienia formalne, a w efekcie uzyskał wyrok uniewinniający, zatwierdzony na początku 1829 roku przez cara Mikołaja I. Wystąpienia adwokata opublikowano w Zbiorze mów i dokumentów procesu sejmowego (1828).
W latach 1828–1830 był zastępcą cenzora w warszawskim Towarzystwie Oszczędności. W 1830 roku reprezentował spadkobierców Urszuli Tarnowskiej w postępowaniu spadkowym.
Po wybuchu powstania listopadowego, 29 grudnia 1830 dyktator Józef Chłopicki powołał Tarczewskiego do komisji pod przewodnictwem kasztelana Michała Potockiego, która miała rozpoznawać dokumenty dotyczące osób posądzanych o szpiegostwo. Komisja działała do 12 marca 1831. Tuż przed kapitulacją Warszawy, wieczorem 7 września 1831, po odwołaniu generała Jana Krukowieckiego z funkcji prezesa Rządu Narodowego, Tarczewski odmówił objęcia stanowiska ministra sprawiedliwości w rządzie Bonawentury Niemojowskiego.
24 maja 1833 został powołany przez Radę Administracyjną na członka Rady Głównej Opiekuńczej Instytutów Dobroczynnych. Pełnił tę funkcję przez następną dekadę, aż do swojej śmierci w 1843. Od 1835 roku kierował Sekcją Prawną w Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych i Duchownych.