Wspomnienia warszawianki.
Marceli i Aleksandra Tarczewscy mieli dwanaścioro dzieci, spośród których ponad połowa zmarła w dzieciństwie lub wczesnej młodości: Ignacego Juliusza (1818–1819), Władysława Wojciecha Jozafata (ur. 1819), Helenę Katarzynę (1820–1845), żonę rzeczywistego radcy stanu Aleksandra Radwana; Kazimierza Macieja (1822–1872), urzędnika Banku Polskiego; Gustawa Jana (1822–po 1864), sztabs-romistrza wojsk rosyjskich, w 1863 roku organizatora powstania w Białej Podlaskiej, zesłanego na katorgę; Marię Stefanię (ur. 1823), zamężną za Józefem Konstantym Grodzickim; Marcjana Stanisława Jana de Matha (ur. 1825); Ignacego Onufrego Antoniego (1826–1829); Marię Reginę (1826–1827); Marię Klementynę (1828–1828); Aleksandrę Wincentę (1830–1836) i Adama Jana Hieronima (1832–1833). Marceli Tarczewski wychowywał też swojego młodszego przyrodniego brata, Jana Kraszewskiego. Aleksandra Tarczewska jako wdowa została dożywotnią właścicielką dóbr komorowskich, które po jej śmierci zlicytowano.
Wraz z żoną Marceli Tarczewski prowadził znany w Warszawie salon. Szwagierka Tarczewskiego, Klementyna z Tańskich Hoffmanowa, wystawiła wysoką ocenę jego postawie moralnej.
Tarczewski zmarł w Warszawie 31 sierpnia 1843. Został pochowany 2 września tego samego roku na cmentarzu w Pęcicach.