W trakcie nieplanowanej walki 5 Dywizja Indyjska poniosła szczególnie dotkliwe straty, w tym zniszczenie 29 Brygady Piechoty Indyjskiej w Fuce. Siły Osi wzięły do niewoli ponad 6000 jeńców, a także zdobyły 40 czołgów i ogromne ilości zaopatrzenia.
Preludium Obrona w El Alamein thumb|Mapa obszaru bitwy, lipiec 1942 Samo Alamein było nieistotnym dworcem kolejowym na wybrzeżu Morza Śródziemnego. Około 16 km na południe od niego leżało Wzgórze Ruweisat, niskie, kamieniste wzniesienie, które zapewniało doskonały punkt obserwacyjny na wiele kilometrów na otaczającą go pustynię; 32 km na południe znajdowała się depresja Kattara. Linia, którą Brytyjczycy wybrali do obrony, rozciągała się między morzem a depresją, co oznaczało, że Rommel mógł ją oskrzydlić tylko poprzez znaczne zboczenie na południe i marsz przez Saharę. Armia brytyjska w Egipcie rozpoznała teren już przed wojną i kazała 8 Armii rozpocząć budowę kilku „stref” (miejscowości z okopami otoczonych polami minowymi i drutem kolczastym), z których najbardziej rozbudowane znajdowały się wokół stacji kolejowej w Alamein. Większość „linii” stanowiła otwarta pustynia. Gen. por. William Norrie (dowódca generalny XXX Korpusu) zorganizował pozycję i rozpoczął budowę trzech bronionych „stref”.