Łodzi wezwał mieszkańców do zaprzestania rozbrajania Niemców i zachowania spokoju.
26 stycznia 1919 zdobył mandat posła na Sejm Ustawodawczy, z listy Narodowego Komitetu Wyborczego Stronnictw Demokratycznych (jednoczącego reprezentantów Związku Ludowo-Narodowego, Stronnictwa Demokratyczno-Narodowego i Związku Narodowego). Skulski uzyskał najwięcej głosów spośród wszystkich kandydatów, którzy znaleźli się na liście. W związku z tym wyborem, 29 lutego przestał być nadburmistrzem Łodzi (na tym stanowisku zastąpił go Aleksy Rżewski).
Poseł W Sejmie 5 lutego 1919 Skulski został wiceprzewodniczącym sejmowego klubu ZLN – Związku Sejmowego Ludowo-Narodowego. Jednocześnie był przewodniczącym sejmowej komisji robót publicznych i wiceprezesem komisji administracyjnej. Wkrótce jednak popadł w konflikt z kierownictwem ugrupowania – krytykował m.in. działalność Romana Dmowskiego w trakcie konferencji pokojowej w Paryżu. W sierpniu 1919 Skulski porozumiał się z konserwatystą z Galicji – Edwardem Dubanowiczem, z którym wyprowadził z klubu 44 posłów. Grupa ta połączyła się następnie z większością członków Polskiego Zjednoczenia Ludowego, w wyniku czego powstało Narodowe Zjednoczenie Ludowe, liczące 72 posłów. 3 października 1919 Skulski został liderem tego, trzeciego co do wielkości, klubu sejmowego.