Bardzo szybko stał się jednym z czołowych posłów, jego kandydatura rozpatrywana była odnośnie do obsadzenia stanowiska ministra spraw wewnętrznych w rządzie Ignacego Paderewskiego. Jego nominacji sprzeciwili się jednak zwolennicy Józefa Piłsudskiego. W tym czasie prowadził negocjacje z Wincentym Witosem, odnośnie do poparcia gabinetu Paderewskiego. Witos poradził mu, aby sam utworzył rząd.
Po upadku gabinetu Paderewskiego poparcie wobec kandydatury Skulskiego jako nowego premiera, wyraziły: Związek Ludowo-Narodowy, Narodowe Zjednoczenie Ludowe, Klub Mieszczański oraz (warunkowo) Polskie Stronnictwo Ludowe. Rozmowy prowadzono także z Narodową Partią Robotniczą i Chrześcijańską Demokracją. Oba ugrupowania zadeklarowały ostatecznie, że do rządu będą odnosić się z życzliwą neutralnością. 13 grudnia 1919 Leopold Skulski otrzymał oficjalnie misję utworzenia rządu. Na znak protestu względem jego ustaleń z PSL odnośnie do reformy rolnej, 20 posłów tej partii odeszło ze wspólnego ludowego klubu parlamentarnego, reaktywując klub parlamentarny Polskie Stronnictwo Ludowe „Wyzwolenie”.
Premier