Odcienie zieleni uzyskiwano z seladonitu (minerał z grupy łyszczyków uwodnionych, najczęściej pod postacią masy ziemistej, wypełniającej próżnie w zwietrzałych martwicach i migdałowcach, stąd jego nazwa „zielona ziemia”), malachitu i miedzi, niebieskiego zaś z ultramaryny, azurytu i indygo. Do uzyskania bieli stosowano ołów i sproszkowane kości, natomiast do czerni sadzę.
Jako spoiwa i rozpuszczalnika w produkcji farb używano białka jaja kurzego, żelatyny lub gumy arabskiej.
Techniki iluminatorstwa Można wyróżnić trzy techniki dekoracji książki rękopiśmiennej: Technika dekoracji kaligraficznej, powiązana najściślej ze sztuką skryptora i operująca wielkim zasobem motywów ornamentalnych obejmujących wspólna nazwą filigranu. Technika rysunku piórem i pędzlem, lawowanego akwarelą lub akwarelą i gwaszem Technika malowania farbami kryjącymi i złotem płatkowym, uzupełnianymi w warstwie wykończeń rysunkiem konturowym.