W 1981 współpraca Fleminga i McEnroe przyniosła sześć turniejowych triumfów, w tym ponownie na Wimbledonie (w finale z Lutzem i Smithem 6:4, 6:4, 6:4) i US Open (w finale walkower z McNamarą i Günthardtem). Rok 1982amerykański debel zakończył z trzema wygranymi turniejami, na Wimbledonie finał przegrany do McNamee i McNamary, na US Open ćwierćfinał – jednakże w 1983 wśród pięciu zdobytych wspólnie trofeów nie zabrakło zwycięstw wielkoszlemowych. W finale Wimbledonu Amerykanie pokonali swoich rodaków, bliźniaków Tima i Toma Gulliksonów 6:4, 6:3, 6:4, a w decydującym meczu US Open okazali się lepsi od innej amerykańskiej pary Fritza Buehninga i Vana Winitsky’ego 6:3, 6:4, 6:2. W 1984 Fleming i McEnroe po raz pierwszy obronili wielkoszlemowy tytuł, po pięciosetowym finale Wimbledonu z Australijczykami Patem Cashem i Paulem McNamee 6:2, 5:7, 6:2, 3:6, 6:3. Wyczyn ten nie udał im się na US Open, gdzie w półfinale musieli uznać wyższość Szwedów Andersa Järryda i Stefana Edberga. Skuteczna gra w innych imprezach w 1984 dała Amerykanom pięć dalszych zwycięstw turniejowych, w tym w nowojorskim ATP Finals.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Peter Fleming · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.