Zbudowane nadwozie oparte było na prototypie pierwszego modelu Isdery Commendatore 112i z 1993, jednak auto nie nazywało się Isdera - tylko nazwę zmieniono na Mercedes Silver Arrow w hołdzie dla wyścigowych modeli tej marki z ubiegłych lat. Samochód był napędzany podstawowym silnikiem V12 o pojemności 6.0l, lecz o mocy 420 KM. Prędkość maksymalna, jaką zarejestrowano w tym pojeździe wynosiła 330 km/h (206 mph). Auto było wystawione na jednej ze szwajcarskich aukcji za sumę 3 mln dolarów. Jednak nie znalazł nabywcy. Isdera jako jedyny producent samochód tamtych lat mógł się porównywać z prędkością maksymalną do angielskiego McLarena F1. Isdera planowała ograniczoną serię produkcyjną 112i do 30 sztuk, podobnie jak jego poprzednika, i twierdziła, że wykonanie każdego samochodu zajmie do sześciu miesięcy. Samochód nie był jezdny, gdy został wprowadzony. To w połączeniu z trwającą recesją gospodarczą doprowadziło firmę do bankructwa wkrótce po wprowadzeniu samochodu. Firma została następnie kupiona przez szwajcarskich inwestorów, pod którymi Schultz skompletował samochód, aby umożliwić jazdę po drogach.