później związał się z Armią Krajową, pełniąc służbę lekarza batalionu porucznika „Dzika” w ramach Wojskowej Służby Ochrony Powstania. Obowiązki te zatrzymały go z daleka od Warszawy w chwili wybuchu powstania, udał się wówczas do rodzinnego Bochenia, gdzie redagował i kolportował pisma konspiracyjne „Echo Nadbzurzańskie” i „Głos Łowicki”.

Po zakończeniu wojny zgłosił się ochotniczo do pracy na tzw. Ziemiach Odzyskanych i 24 marca 1945 przybył do Olsztyna. Jako czwarty w tym mieście polski lekarz należał do grona współorganizatorów powojennej służby zdrowia w regionie. Wkrótce powierzono mu dyrekcję Szpitala Kolejowego; kierował tą placówką niemal ćwierć wieku, organizując m.in. oddział wewnętrzny i sprawując w nim funkcję ordynatora. Społecznie udzielał się w ramach białych niedziel, podróżując po wsiach i miasteczkach województwa olsztyńskiego, a także w pogotowiu ratunkowym. Na emeryturę przeszedł 1 lutego 1969.