Wszystkie te marzenia upadły w 1920 roku wraz z utworzeniem Francuskiego Mandatu Syrii. Francuskie wojska wkroczyły do Damaszku i obaliły rządy Fajsala I. W nowej rzeczywistości Amin al-Husajni odwrócił swoje zainteresowanie od Damaszku i skoncentrował uwagę ideologii panarabskiej na Jerozolimie, starając się przeciwdziałać napływowi żydowskich imigrantów do Palestyny. Swoją działalność prowadził z emigracji przy pomocy tajnego stowarzyszenia Al-Fida’ijja, które wraz z organizacją al-Icha’ wal-‘Afaf odegrały ważną rolę w tajnych rozmowach z Brytyjczykami na temat przeciwdziałania dalszej działalności syjonistów w Palestynie.
Wielki mufti Jerozolimy thumb|240px|Wielki mufti Jerozolimy Al-Hadżdż Muhammad Amin al-Husajni Po śmierci Kamila, brata al-Husajniego, w styczniu 1922 roku brytyjski wysoki komisarz Palestyny sir Herbert Samuel ułaskawił go, umożliwiając mu w ten sposób powrót do Jerozolimy. Podczas wyborów nowego wielkiego muftiego Jerozolimy reprezentanci oddali cztery głosy na członka klanu Husajnich i trzy głosy na członka klanu Naszaszibich. Sir Herbert Samuel pragnął jednak zachować pewną równowagę sił i ze względu na fakt, że burmistrzem miasta był Raghib an-Naszaszibi, wskazał na szejka Hussam ad-Dina Dżarallaha. Gdy jednak ten wycofał swoją kandydaturę, automatyczny wybór wskazał na Amina al-Husajniego.