W tym samym roku inny żeglarz, kapitan Smith, opisał bardziej szczegółowo przypuszczalnie ten sam wrak jako „kilka fragmentów dużego statku, najwyraźniej bardzo starego”, klasyfikując go (jak się znacznie później okazało - błędnie) jako prawdopodobnie pozostałości któregoś statku zaginionej w roku 1788 eskadry de La Pérouse'a.
W 1820 r. obszar ten badał Fabian Gottlieb von Bellingshausen, będący w służbie cara Aleksandra I. Wykreślił on pierwszą mapę wyspy Macquarie, a po wylądowaniu na niej 28 listopada 1820 r. określił jej położenie geograficzne. Od spotkanych na wyspie łowców fok w zamian za żywność i rum otrzymał eksponaty tamtejszej fauny. Do 1919 r. odnotowano na wyspie 144 wizyty statków, z których 12 zakończyło się katastrofą.
W 1890 Nowa Południowa Walia przekazała wyspę Tasmanii, wraz z którą w 1901 weszła ona w skład Australii. Przez wiele lat wyspa była bazą łowców fok i słoni morskich. Z czasem stan tych zwierząt znacząco się zmniejszył i już w 1933 r. rząd australijski uznał wyspę za obszar chroniony. W 1978 roku ustanowiono tu rezerwat stanowy. W latach 1977–2011 wyspa była wpisana na listę rezerwatów biosferyLista rezerwatów biosfery w regionie Azji i Pacyfiku., a od 1997 roku figuruje na liście światowego dziedzictwa UNESCO.