Car Iwajłę poparł początkowo cesarz bizantyński Michał VIII, biorąc go za przedstawiciela opozycji bojarskiej i widząc w jego działaniach możliwość dalszej destabilizacji sytuacji w Bułgarii. Ofiarował mu nawet rękę swej córki Ireny. Pod wpływem wiadomości od uchodzących przed powstaniem bojarów, wycofał jednak swoje poparcie dla ruchu, który mógł się okazać groźny również dla Bizancjum. Jeszcze w tym samym 1277 roku wydał Irenę za Iwana Mico i na czele armii dowodzonej przez Michała Glawasa wysłał go do Bułgarii. Wkraczając do Bułgarii Iwan Mico przyjął imiona, swego znakomitego dziada, Iwana Asena. Po śmierci męża wdowa po Konstantynie Tichu, Maria doprowadziła do koronacji małego syna, Michała, jednak pozbawieni kierownictwa bojarowie nie byli w stanie stawić oporu rebelii.
Wobec pojawienia się kolejnego kandydata do korony, bojara, a w dodatku Asenowicza, carowa Maria, wspólnie z grupą bojarów należących do stronnictwa antybizantyńskiego, wysłała do Iwajły poselstwo z propozycją zawarcia porozumienia. W wyniku zawartych układów bramy Tyrnowa stanęły przed Iwajłą otworem. Iwajło poślubił carową wdowę i objął tron carski (1278). Wstępując w progi dworu carskiego i wiążąc się z elitą tyrnowską i otoczeniem Marii, stracił jednak swoje zaplecze społeczne i starych popleczników.