Chłopi zaczęli się rozchodzić do swoich opuszczonych wsi, a nowy car musiał szukać oparcia dla swej władzy wśród bojarstwa bułgarskiego. Okazało się to dlań wkrótce zgubne.
Walki na południu i północy 400 px|thumb|Bułgaria w II poł. XIII wieku. Obszar zakreskowany wskazuje zasięg powstania Iwajły. Nowy car rozbił nadciągających od północy, za sprawą intryg Michała VIII, Tatarów pod wodzą Kasimbeja, po czym zwrócił się ku nadciągającym od południa kilkoma drogami nowej armii bizantyńskiej dowodzonej znowu przez Michała Glawasa Tarchaniotę. Wraz z wojewodami: Kumanem, Kynczo, Stojanem, Momczyłem i Damianem, przez kilka miesięcy z powodzeniem toczył walki z Grekami. W 1279 roku Michałowi VIII udało się doprowadzić do kolejnej dywersji tatarskiej. Od północy wtargnął kolejny zagon tatarski. Iwajło z główną armią wyruszył mu na spotkanie. Iwan Asen, nie napotykając na opór, na czele wojsk bizantyńskich podszedł pod Tyrnowo. Ponieważ w tym czasie, wśród bojarów tyrnowskich rozpuszczona została fałszywa pogłoska, że Iwajło poległ na północy w walkach z Tatarami, wydali oni miasto Grekom. Michała II Ticha i jego matkę odesłano do Konstantynopola, a Iwan Mico jako Iwan Asen III objął tron Bułgarów.