Za jej namową Kulisiewicz nagrał 1963 roku w Polskim Radiu 10 piosenek obozowych. W 1965 roku Kulisiewicz przesłał swoje nagrania do włoskiego muzykologa z Uniwersytetu Bolońskiego. Liberovici zaprosił Kulisiewicza na występy na festiwalu Musiche della Resistenza w Teatro Comunale di Bologna. Kulisiewicz wystąpił tam w uniformie z Sachsenhausen. Później został zaproszony do 17 innych miejsc we Włoszech. Dwie piosenki Kulisiewicza z tego festiwalu zostały wydane na płycie gramofonowej. Po występach we Włoszech dostał też zaproszenie do Niemiec Zachodnich na występy podczas . Występował też w Anglii na zaproszenie British Sue Ryder Foundation, gdzie śpiewał m.in. „Kołysankę dla mojego małego syna” napisaną przez Arona; tekstem tej kołysanki chciał obudzić swojego zamordowanego przez Niemców w Sachsenhausen syna. W tym czasie lekarze zdiagnozowali u niego cukrzycę, chociaż on sam uważał, że ma chorobę Ménière’a. Dostał też diagnozę syndromu poobozowego, występującego u byłych więźniów obozów koncentracyjnych. Z tą diagnozą się zgadzał, wiązało się to z brakiem snu, obrazami umierających ludzi, przywoływaniem scen z obozu, pisaniem listów do byłych więźniów, myślami przebywaniem nadal w obozie. W 1971 Aleksander Kulisiewicz i Barbara wzięli rozwód. W tym samym roku umarł jego ojciec Franciszek.