W 1958 roku rozwiódł się ze swoją pierwszą żoną Elżbietą i ożenił się z Barbarą Seweryn, z którą miał syna Krzysztofa (ur. w grudniu 1961 roku). Był nadal zaabsorbowany przeszłością obozową, m.in. zrozumieniem losów Roseberego d’Arguto. Z czasem zbudował sieć koneksji z więźniami z różnych obozów koncentracyjnych i zajmował się tworzeniem archiwum; jednak zainteresowanie muzyką z obozów koncentracyjnych było małe, zarówno ze strony polskich władz, jak i ze strony instytucji kulturalnych i naukowych. Małe było też zainteresowanie szerokiej publiczności m.in. z powodu problemów ekonomicznych w latach 1960 i wpływu zachodniej muzyki w Polsce. Kulisiewicz nie był członkiem partii komunistycznej i przypisywał brak zainteresowania swoją twórczością ze strony decydentów częściowo tym faktem. Jego wykonania muzyki obozowej nie były wyrafinowane, oddające rzeczywistość obozową, a to nie trafiało do przekonania instytucjom kulturalnym. Mimo to muzykolodzy Józef Ligięza oraz Adolf Dygacz zwracali uwagę na działalność Kulisiewicza. Jan Tacina pomógł mu w zapisie nutowym. W lutym 1963 roku nawiązała z nim kontakt muzykolożka Inge Lammel, które pracowała w Akademii Sztuk Pięknych Niemieckiej Republiki Demokratycznej (Akademie der Künste der DDR) i zajmowała się kolekcją muzyki z obozów koncentracyjnych.