Rozpoczął na nowe studia na Uniwersytecie Jagiellońskim, ale szybko je porzucił. Spotkał w tym czasie Elżbietę Bochenek-Szpakowską, z którą się ożenił i miał syna Marka, a później Romana. Był zaprzyjaźniony z Antonínem Zápotocký'im, komunistycznym działaczem, premierem Czechosłowacji od 1948 roku, któremu pomógł w Sachsenhausen. Dzięki niemu 1 października 1947 roku wyjechał do Pragi jako korespondent Polskiej Agencji Prasowej i Dziennika Polskiego. W Pradze odszukał swoją starą miłość sprzed wojny Bożenę, która mieszkała w Ołomuńcu i o której myślał w obozie. Oboje byli już wtedy w związkach małżeńskich i spotkanie to nie miało dalszych konsekwencji. W 1948 roku w Pradze na Placu Wacława w studiu A. R. nagrał kilka piosenek obozowych łącznie z „Żydowską Piosenką Śmierci” (Jüdischer Todessang). W 1954 roku wrócił do Polski. Zajmował się koloryzowaniem zdjęć, fotografią weselną, zamiatał ulice. Dzięki Stefanowi Tabaczyńskiemu dostał pracę w przy dokumentacji fotograficznej i podróżował po Polsce. Wykorzystywał te wyjazdy do kontaktów z byłymi więźniami obozów koncentracyjnych. W czasie jednej z podróży nawiązał kontakt z Barbarą Seweryn, córką Tadeusza Seweryna, jednego z twórców Rady Pomocy Żydom na terenie Krakowa w 1943 roku.