Taki sam los spotkał filmy Jurija Iljenki Noc Kupały (1969) i Biały ptak z czarnym znamieniem (1971), który otrzymał złotą statuetkę na MFF w Moskwie.

W 1967 ukraiński reżyser Aleksandr Ptuszko otrzymał nagrodę w Moskwie za film Wij, nakręcony na podstawie opowiadania Nikołaja Gogola. Był to pierwszy radziecki horror.

Estetyka ukraińskiego kina artystycznego stymulowała reżyserski debiut aktora Iwana Mykołajczuka (Babilon XX, 1979), а współczesne elementy kina artystycznego pojawiły się w filmach Mykoły Maszenki Komisary (1971) і Jak hartowała się stal (1973).

Lata 70.–80. W latach „zastoju” w ZSRR otworzył się nowy rozdział walki przeciw ukraińskiej kulturze narodowej. Niszczono ukraińskie instytucje kulturalne, rozpoczęła się totalna rusyfikacja, miały miejsce aresztowania i seria procesów politycznych ukraińskich działaczy kulturalnych i artystów. Ukraińskie kino poetyckie zostało uznane przez władze za „archaiczne”, oderwane od życia, a nazwisko Dowżenki znalazło się na indeksie. Wkrótce wskutek cenzury ideologicznej trafiły „na półkę” znane filmy (wśród nich Studnia dla spragnionych, Komisary).