Wiele z tych filmów odniosło wielki sukces, i jest pamiętana do dzisiaj: Wiosna na ulicy Zarzecznej (1956, reżyserzy Marlen Chucyjew і Feliks Mironer), Spraha (1959, Jewhen Taszkow), Iwanna (1960, Wiktor Iwczenko), Son (1964, Wołodymyr Denysenko), Za dwumja zajcami (1961, reżyser Wiktor Iwanow).
Ukraińskie kino artystyczne Ukraińskie kino lat 60. i 70. może poszczycić się wieloma sławami, i to zarówno wśród reżyserów (Siergiej Paradżanow, Jurij Iljenko, Leonid Osyka, Mykoła Maszczenko), jak i aktorów (Iwan Mykołajczuk, Jurij Szumskyj, Jura Hnat, Kostiantyn Stepankow, Mykoła Hryńko, Bohdan Stupka).
W tym czasie powstały filmy, które dały początek fenomenowi „ukraińskiego kina poetyckiego”: Cienie zapomnianych przodków (1964) Siergieja Paradżanowa, nagrodzone na MFF w Mar del Plata, Studnia dla spragnionych (1965) Jurija Iljenki, Wierność (1965) Piotra Todorowskiego i Kamienny krzyż (1968) Leonida Osyki.
Jednak reakcyjna polityka tzw. „zastoju” zniszczyła całkowicie ukraińskie kino artystyczne. Reżyser Siergiej Paradżanow został usunięty z branży filmowej i życia społecznego. Autorski film Kiry Muratowej Długie pożegnania (1971) trafił na półkę.