Jednak przy biurokratycznym skostnieniu w czasach breżniewowskiej reakcji w latach 1970–1980 pojawiło się kilka filmów, stworzonych przez reżyserów o silnych osobowościach. W epoce „zastoju” Leonid Bykow nakręcił film Do walki stają tylko starcy (1972), а w 1983 Roman Bałajan, po kilku udanych ekranizacjach rosyjskiej klasyki, w filmie We śnie i na jawie dokładnie pokazał rzeczywistość tego okresu.
W ukraińskich wytwórniach powstały w tym czasie popularne w całym ZSRR filmy: D’Artagnan i trzej muszkieterowie (1978, reżyser Georgij Jungwald-Chylkewycz), Pryhody Elektronika (1979, reżyser Konstantin Bromberg), Gdzie jest Czarny Kot? (1979, reżyser Stanisław Goworuchin), Zełenyj furhon (1983, reżyser Ołeksandr Pawłowskyj), Czarodij (1982, reżyser Kostjantyn Bromberg), Samotna żinka bażaje poznajomytys (1986, reżyser Wiaczesław Krysztofowycz).
Kino dokumentalne i animowane W latach 70.–80. XX wieku kino dokumentalne przeżyło wielki rozkwit. Kijowskie studio filmów dokumentalnych wyprodukowało olbrzymie ilości filmów, wśród których były: Mowa trawyn, Czy dumajut trawyny?, Sim krokiw za horyzont reżysera Feliksa Soboljewa i innych.