Pamiątką tamtych czasów są filmy Szczors (1939) Dowżenki i Bohdan Chmielnicki (1941) Igora Sawczenki.

Ukraińskie kino czasów II wojny światowej, częściowo ewakuowane na wschód, było przeważnie podporządkowane zadaniom ideologicznym czasu wojny. Jednak i w tym czasie pojawiły się znaczące filmy, do których można zaliczyć film Tęcza Marka Donskiego, według scenariusza Wandy Wasilewskiej, który z nadzwyczajną siłą artystycznego przekazu pokazywał tragedię ukraińskiej wsi okupowanej przez faszystów.

Chociaż ukraińskie filmy z lat 1945–1953 były obwarowane ścisłymi kanonami socrealizmu, o ich dużej wartości artystycznej stanowi wysoki poziom gry aktorów (na ekranie w tym czasie pojawili się Mychajło Romanow, Amwrosij Buczma, Dmytro Miljutenko i młody Siergiej Bondarczuk) i pracy wysokiej klasy operatorów (Podwih rozwidnyka, 1974, reżyser Boris Barnet, operator Danyło Demuckyj; Taras Szewczenko, 1951, reżyser Igor Sawczenko, operator Danyło Demuckyj, i inne).

Lata 50.–80. Czas odwilży W czasie politycznej odwilży drugiej połowy lat 50. i początku lat 60. szybko wzrasta ukraińska produkcja kinowa.