Pod koniec lat 20. w ukraińskiej kinematografii pojawił się nurt modernistyczny, który powstał dzięki współpracy reżysera Łesia Kurbasa z pisarzami Mike Johansenem i Jurijem Janowskim. Nowe idee do kina ukraińskiego wniósł w tym czasie samouk – reżyser i scenarzysta rzeźbiarz Iwan Kawaleridze (Prometej, Zaporożec za Dunajem).
Ważną rolę w tworzeniu kinematografii ukraińskiej odegrały filmy Ołeksandra Dowżenki: Zwenigora (1928), Arsenał (1929), Ziemia (1930). Ciekawe jest to, że Dowżenko, który służył w szeregach armii Ukraińskiej Republiki Ludowej, pokazał film Arsenał „z innej strony”. Jego twórczość podniosła ukraińską kinematografię do światowego poziomu. W 1958 na Światowej Wystawie w Brukseli jego film Ziemia został uznany za jeden z 12 najpiękniejszych obrazów na świecie. Stylistyka, stworzona przez Dowżenkę, dała początek nowemu kierunkowi, zwanemu „ukraińskim kinem poetyckim”.
Kino dźwiękowe W 1930 wyprodukowano na Ukrainie pierwszy film dźwiękowy – dokumentalny Symfonia Donbasu w reżyserii Dzigi Wiertowa, а w następnym roku widzowie mogli po raz pierwszy usłyszeć głosy aktorów w filmie Front O. Sołowiowa.
Pod koniec lat 30. terror w ZSRR połączył się z koniunkturalnym powrotem do tematyki narodowo-historycznej.