zawartego między majorem Hanickim a Samuelem Gottlibem Jaekielem na sporządzenie chwostów do kapeluszy w różnych kolorach dla poszczególnych kompaniiANK, Archiwum Podhoreckie IV, pudło IV/LVIII, plik 17.. Po zniesieniu w 1751 r. kompanii grenadierskiej, niektórym żołnierzom przydzielono grenadier zeug, czyli wyposażenie grenadierskie na które składał się kaszkiet grenadierski wykonany ze srebrzonej blachy, sukna szafirowego i kraprotowego oraz puszla, ładownica grenadierska (większa od muszkieterskiej, przeznaczona do noszenia granatów ręcznych), kartusz noszony na pendencie (na patrony do karabinu) oraz brandrurka (verberger na lont)ANK, Archiwum Podhoreckie I, sygn. 111, APodh II, sygn 61, APodh IV/III, plik 77.. Żołnierze ci, pełnili służbę „po grenadiersku” jedynie w wyjątkowych okazjach (warty przy Grobie Pańskim, wizycie Radziwiłła, etc.). W latach 50. XVIII w. Regiment zażywał halsztuków wykonanych z czarnej krepy, bądź etaminu i zamykanych na klamry (zameczki) mosiężne. Zarówno podoficerowie, jak i szeregowi nosili kamasze płócienne: czarne na okres od 1.10 do 30.04 oraz w niepogodę, oraz białe na okres od 1.05-30.09 oraz od na Kirchparady i inne uroczystości.