Mundury podoficerów i szeregowych składały się z tzw. „munduru wielkiego” i „munduru małego”. W skład pierwszego wchodziła suknia wierzchnia w kolorze kraprotowym (czyli kolorze uzyskanym z farbowania krapem, czyli marzanną barwierską) podszyta bają w kolorze oddziału (szafirowym) i z takimiż wyłogami. Co najmniej od 1750 r. regiment zarzucił noszenia klap przy sukni wierzchniejANK, APodh III, pudło V/1, plik 4., a co najmniej od 1755 w sukni obserwujemy prócz szafirowych mankietów (obszlegów), również taki kołnierz. Guziki wykonywano z cyny. Kamizelka miała kolor szafirowy. Na zimę doszywano do niej rękawy. Spodnie co najmniej do 1753 noszono ze skóry cielęcej, zamszowe, później zastąpione spodniami sukiennymi w barwie oddziału. W okresie letnim spodnie sukienne zastępowano pludrami płóciennymi wydawanymi co roku, natomiast pludry sukienne deponowano do komory kompanijnej. Żołnierze regimentu nosili na głowie czarne filcowe kapelusze obszywane białą wełnianą tasiemką. Podoficerowie zamiast niej mieli taśmę srebrną. W ramach oszczędności praktykowano w regimencie farbowanie znoszonych kapeluszy na kolor czarny. Prócz taśmy, kapelusze zdobiono wełnianymi kordonami z niewielkimi kutasikami. Znany jest przykład kontraktu z 1753 r.