Grzbiet części wschodniej, jest nieco niższy, niż centralnej, lecz bardzo wyrównany i na długości ponad 12 km nie obniża się poniżej poziomicy 1000 m.
Południowe stoki części centralnej i wschodniej są w górnej części strome, a ich nachylenie sięga czasami 60%. W dolnej części natomiast są mocno rozczłonkowane stosunkowo długimi dolinami licznych potoków, uchodzących do Orawy. W wytworzonych w ten sposób bocznych grzbietach można wyróżnić szereg szczytów o wysokościach sięgających od 850 do 950 m. Stoki północne obu części są znacznie łagodniejsze. Spływają nimi również liczne, lecz krótsze potoki, będące dopływami Hruštínki. Rozcinają one stoki wąskimi dolinkami o stromych, często urwistych zboczach i znacznej głębokości.
Grupa Paracza ma kształt rozbudowanego rozrogu górskiego, w którym od najwyższego szczytu promieniście rozbiega się szereg dłuższych lub krótszych, mocno rozczłonkowanych grzbietów, porozdzielanych głębokimi dolinami większych potoków. Stoki – poza południowymi zboczami samego Paracza – są stosunkowo łagodne, jednak mocno rozczłonkowane licznymi drobnymi ciekami wodnymi.