Podział. Magura Orawska jest dzielona na trzy mniejsze jednostki: część centralną z Minčolem (1394 m) i Kubińską Halą (1346 m), zwaną też czasem pasmem Kubińskiej Hali; część północną z Paraczem (1325 m) i Príslopcem (1258 m), zwaną grupą Paracza; część wschodnią z Budínem (1222 m) i Magurką (1107 m), zwaną od najwyższego szczytu pasmem Budína (a przez Słowaków wyróżnianą czasem jako Budínska Magura). Pasmo Budína oddziela od centralnej części, tj. Pasma Kubińskiej Hali, dość głęboka, wyraźna przełęcz Príslop (808 m). Grupę Paracza oddziela od części centralnej szerokie, płaskie siodło (ok. 1110 m) pomiędzy masywem najwyższego szczytu całej grupy, Minčola, a równoimiennym szczytem Minčol (1139 m, już w grupie Paracza).
Geologia – morfologia Całość Magury Orawskiej zbudowana jest ze skał zaliczanych do tzw. fliszu karpackiego. Najwyższe partie uformowane zostały z odpornych piaskowców magurskich.
Grzbiet centralnej części Magury Orawskiej, czyli pasma Kubińskiej Hali, opada łagodnie na długości 9 km w kierunku północno-wschodnim od najwyższego szczytu, Minčola (1394 m) po przełęcz Príslop (808 m).