Do najważniejszych źródeł jego inspiracji należeli Czesław Znamierowski, Kazimierz Ajdukiewicz i Maria Ossowska. Spośród autorów zagranicznych istotne znaczenie miały dla niego m.in. koncepcje Georga Henrika von Wrighta, Alfa Rossa i Wesleya N. Hohfelda.
Przepis prawny i norma prawna
Jednym z najważniejszych rozróżnień w teorii Ziembińskiego było odróżnienie przepisu prawnego od normy prawnej. Przepis ujmował jako jednostkę tekstu prawnego faktycznie sformułowanego przez prawodawcę. Norma prawna jest natomiast normą postępowania rekonstruowaną z tekstu prawnego: określa adresata, okoliczności, w których znajduje zastosowanie, oraz zachowanie nakazane albo zakazane.
Rozróżnienie to pozwalało wyjaśnić, dlaczego pojedynczego przepisu nie można automatycznie utożsamiać z jedną normą prawną oraz dlaczego treść normy może wymagać rekonstrukcji z wielu fragmentów tekstu. System prawa był w tym ujęciu systemem norm prawnych, a nie zbiorem aktów normatywnych lub przepisów.
Ziembiński odrzucał klasyczną trójczłonową koncepcję normy złożonej z hipotezy, dyspozycji i sankcji. Wyróżniał natomiast m.in.