Jej zadaniem miało być badanie prawa zarówno w aspekcie formalnym, obejmującym zwłaszcza język, strukturę norm i systemu prawnego, jak i w aspekcie realnym, dotyczącym procesów społecznego kształtowania się prawa, jego przestrzegania, stosowania oraz oddziaływania na jednostki i strukturę społeczeństwa.
W metodologii prawoznawstwa rozróżniał problematykę teoretyczną, dogmatycznoprawną, socjotechniczną i metodologiczną. Uważał, że metody badawcze należy dobierać do rodzaju rozwiązywanego problemu, a nie wyłącznie do tradycyjnego podziału nauk prawnych na dyscypliny. Podkreślał zarazem potrzebę powiązania teorii prawa ze szczegółowymi naukami prawnymi i empiryczną wiedzą o działaniu prawa.
Charakterystycznym elementem jego metody była analiza i porządkowanie zastanej aparatury pojęciowej prawoznawstwa. Posługiwał się przede wszystkim definicjami regulującymi, zachowując utrwalone intuicje znaczeniowe, ale usuwając wieloznaczności i nieostrości utrudniające dyskusję naukową. W ten sposób analizował m.in. pojęcia normy postępowania, uprawnienia, roszczenia, kompetencji, stosowania, realizowania i przestrzegania prawa.