W 1817 r. cmentarz nie posiadał kostnicy, miał 135 łokci długości i 126 łokci szerokości, był za to ogrodzony murem i posiadał osobne miejsce do pochówków dla dzieci nieochrzczonych. Cmentarz w swojej historii miał różne problemy, oprócz tych finansowych zmagał się szczególnie w I poł. XIX w. z nielegalnym wypasem bydła na swoim terenie. W 1858 r. niejaki Krężelewski został ukarany grzywną za nielegalny wypas swoich krów na terenie zielonym cmentarza.
W 1848 r. cmentarz powoli zaczął się zapełniać. Dozór Kościelny opiekujący się cmentarzem wystąpił 10/22.10.1848 r. do władz miejskich o pomoc w zorganizowaniu miejsca na nowy cmentarz. Głównym powodem były liczne pochówki zmarłych więźniów z płockiego więzienia, które zapełniały kwatery dla parafian. Dozór Kościelny szacował, że miejsca na pochówki wystarczy jeszcze na najbliższy rok. Walka o nowy cmentarz trwała blisko 30 lat. Oficjalnie zamknięto go 27 lutego 1877 r., dozwolono jedynie na pochówki dla rodzin posiadających tam swoje grobowce.