W głównej mierze wyprowadziła ona cmentarze poza granice miast oraz ściśle określiła zasady pochówków.
Historia płockiego cmentarza Te same problemy z grzebaniem zmarłych występowały w Płocku. Francuskie wzorce szybko zostały zaadaptowane w Płocku. To tutaj utworzono pierwszy w kraju cmentarz poza granicami miast na działce położonej przy trakcie dobrzyńskim. Pierwszy pochówek zorganizowano na początku sierpnia 1780 r. Grzebanie zmarłych na nowym cmentarzu nie było jednak powszechnie akceptowane przez płockie społeczeństwo.
Około roku 1790 ksiądz Antoni Zdzienicki, prepozyt kolegiaty św. Bartłomieja w Płocku, ufundował na terenie cmentarza niewielki drewniany kościół św. Katarzyny. Budowa nie przyniosła zmian w podejściu wiernych, a wokół kościoła chowani byli głównie księża niosący posługę w mieście. Potwierdza to fakt, że do 1817 r. kościół służył jako skład na proch i amunicję. W latach 20. XIX w. kościółek był poddany renowacji, ale stopniowo popadł w ruinę. Ostatecznie został rozebrany przez okupacyjne władze niemieckie w 1941 r.