Regionalizmy stanowią zatem „ogniwo pośrednie między składnikami języka ogólnego a elementami dialektów ludowych”. Regionalizmy odgranicza się również od tzw. błędów językowych (w ujęciu kultury języka i normatywnego podejścia do języka), czyli wszelkich obiegowych składników językowych, które mają charakter nienormatywny (z jednej strony takich, które nie noszą znamion form lokalnych, a z drugiej – pewnych nieaprobowanych innowacji regionalnych, czasem o pochodzeniu dialektalnym).
Granica między regionalizmem a dialektyzmem nie zawsze jest łatwa do sprecyzowania.
W niektórych opracowaniach polskich mianem regionalizmów określa się ogólnie elementy językowe o charakterze regionalnym, w tym te pozbawione sankcji normatywnej. Regionalizmy (i prowincjonalizmy) bywają także definiowane jako elementy regionalne, które występują poza obręb języka literackiego (np. na gruncie rumuńskim). W terminologii czeskiej pod pojęciem regionalizmów rozumie się dialektyzmy, których zasięg wykracza poza granice dialektów lokalnych.
Podział regionalizmów Regionalizmy to zjawiska językowe, które przejawiają się głównie w wymowie i leksyce, a w mniejszym stopniu w gramatyce, szczególnie w zakresie składni.