Poniżej przedstawiono ich typy i przykłady na podstawie udokumentowanych form języka polskiego.
Kategoriom geograficznym regionalizmów – biorącym pod uwagę rozprzestrzenienie terenowe omawianych zjawisk – nadaje się zwyczajowe nazwy związane z regionalnymi ośrodkami miejskimi (mówi się np. o regionalizmach krakowskich, poznańskich, warszawskich), przy czym regionalizmy z poszczególnych kategorii są charakterystyczne również dla mniejszych miast i wsi.
Regionalizmy fonetyczne Są to różnice w wymowie.
Przykładem regionalizmu fonetycznego jest artykulacja połączeń -nk- i -ng- konsekwentnie z tylnojęzykowym dźwiękiem ŋ: [oḱeŋko], [f́iraŋka], [baŋk], [balaŋga], [poraŋka] (zamiast [nk]: [oḱenko], [f́iranka], [poranka]) – cecha regionalna południowo- i zachodniopolska. Na północy Polski (i w wymowie nienacechowanej) głoska ŋ przed k, g jest właściwa wyłącznie dla elementów obcych ([baŋk], [balaŋga]), przy czym również dla tych wyrazów jest znana artykulacja z n ([bank], [balanga]), uchodząca za mniej poprawną. Oba sposoby wymowy są aprobowane na poziomie normy wzorcowej.