W literaturze pięknej regionalizmy służą celom stylizacji językowej.
Regionalizmy w języku polskim często mają podłoże dialektalne; bywa też, że są to zapożyczenia charakterystyczne dla danego regionu (przede wszystkim pożyczki rosyjskie, niemieckie, francuskie), a niektóre z nich to kontynuacje archaizmów.
Terminologia Synonimem terminu „regionalizm” jest „prowincjonalizm”; w języku polskim to drugie określenie jest jednak używane rzadko (bądź całkowicie nieużywane) ze względu na towarzyszące mu ujemne nacechowanie. W terminologii polskiej rozróżnia się dialektyzmy, które są cechami gwarowymi, i regionalizmy, czyli formy lokalne, które wchodzą w skład języka ogólnopolskiego (standardowego).
W opracowaniach polskich do regionalizmów zalicza się elementy językowe, które występują w mowie potocznej warstw wykształconych danego regionu. Można też przyjąć, że chodzi o elementy spotykane w języku wszystkich mieszkańców regionu, zarówno w mowie, jak i w piśmie. Regionalizmy przeważnie uchodzą za część normy użytkowej (nieczęsto wzorcowej) polszczyzny ogólnej, choć nie są w powszechnym obiegu na całym terytorium języka. Z kolei dialektyzmy to wtręty gwarowe, tj. cechy właściwe dla gwar ludowych i nieakceptowane przez wzorce języka literackiego.