Peruwiańczykom nie udało się wyrównać, jednak nie zmienia to faktu, że był to największy wyczyn w historii klubowej piłki peruwiańskiej. W finałowym rewanżu Univeristario zagrało w następującym składzie: Ballesteros, Soría, Cuellar, Chumpítaz, Luna, Techera (Alva), Cruzado, Castañeda, Munante, Rojas, Ramírez (Bailetti). Świetny występ zasłonił fakt, że drużyna nie zdobyła kolejnego tytułu mistrza kraju. W 1973 apetyty były wielkie, toteż ostatnie miejsce w grupie było dla kibiców Universitario szokiem. Nikt jeszcze wtedy nie spodziewał się, że było to symboliczne zakończenie złotego okresu w historii klubu, który nie zdołał dotąd wznieść się na podobne wyżyny. Co prawda jeszcze w 1974 zdobyto mistrzostwo, a w 1975 w Copa Libertadores udało się wyeliminować Penarol i nawet doszło do walki o ponowny występ w finale, jednak nie udało się wygrać z chilijskim Unión Española Santiago.