W następnym roku zrewanżowali się na Argentyńczykach, eliminując ich reprezentantów już w pierwszej rundzie. W kolejnym etapie jednak jak zwykle ostatni – tym razem wyprzedziły Universitario takie kluby jak Club Nacional de Football i SE Palmeiras. Mistrzostwo kraju w 1971 i start w Copa Libertadores 1972 stanowią uwieńczenie najlepszego okresu w historii klubu. W grupie zajęli pierwsze miejsce i w półfinale sprawili wielką sensację, zostawiając w tyle dwa giganty z Montevideo – Nacional i Penarol. Universitario stanęło na szczytach południowoamerykańskiego, a więc także i światowego futbolu. W finale czekał na nich CA Independiente, szykujący się właśnie do imponującego wyczynu jakim był czterokrotny z rzędu triumf w najważniejszym pucharze Ameryki Południowej. Pierwszy mecz 17 maja w Limie zakończył się bezbramkowym remisem. Rewanż w Avellaneda odbył się 25 maja 1972 na Estadio Almirante Cordero w obecności 55000 widzów. Już w 6 minucie Maglioni zdobył prowadzenie dla Independiente. Gdy w drugiej połowie Maglioni w 61 minucie podwyższył na 2:0 dla Argentyńczyków, nikt już nie wierzył, że mistrzowie Peru zdołają się podnieść. Ale na 11 minut przed końcem znakomity napastnik reprezentacji Peru Percy Rojas zdobył bramkę kontaktową, sprawiając, że do ostatniego gwizdka sprawa ostatecznego triumfu była otwarta.