Samochód wykorzystywał zespół podwoziowy modelu Kadett B. Oś przednia pojazdu była resorowana za pomocą poprzecznych resorów piórowych, a napędzana sztywna oś tylna – sprężynami skrętnymi. Od początku pojazdu oferowano z dwoma, podłużnie umieszczonymi silnikami benzynowymi. Model 1100 GT napędzał czterocylindrowy silnik OHV o pojemności 1078 cm³ i mocy 60 KM, a model 1900 GT o pojemności 1897 cm³ i mocy 102 KM.
We wrześniu 1969 roku podczas targów motoryzacyjnych we Frankfurcie zaprezentowano otwarty model Aero GT ze zdejmowanym dachem i pałąkiem bezpieczeństwa za fotelami. Karoseria typu targa zbudowana została przez włoskiego specjalistę, firmę Fissore. Z uwagi na prawdopodobnie wysokie koszty produkcji, auto nie zostało wprowadzone do produkcji. Wiosną 1970 roku zakończono budowę słabszego wariantu GT 1100, ale z uwagi na targi motoryzacyjne w Genewie w 1971 roku zastąpiono go modelem GT/J, który otrzymał silnik z modelu GT 1900, ale posiadał uboższe wyposażenie. W tym samym roku z powodu zaostrzeń limitów norm spalin w USA Opel zredukował stopień kompresji w silniku 1.9 w związku z czym jego moc spadła do 83 KM.