W 1927 do wspólnoty biskupa Gorazda II przyłączyła się część prawosławnych Rusinów z Rusi Zakarpackiej, wcześniej grekokatolików. Grupa ta przyczyniła tym samym do rozwoju prawosławia w Czechosłowacji. Znaczącym ośrodkiem prawosławia na tych terenach był ówcześnie monaster św. Hioba Poczajowskiego w Ladomirovej, gdzie mieściło się m.in. wydawnictwo religijne i drukarnia.
Ponadto w okresie międzywojennym przebywał w Pradze biskup prawosławny Sergiusz (Korolow), który został zmuszony w 1922 do opuszczenia Chełma za sprzeciwianie się autokefalii Polskiego Kościoła Prawosławnego. Był on wikariuszem egzarchy Eulogiusza (Gieorgijewski). Nie angażował się jednak w działania na rzecz organizacji Kościoła Prawosławnego w Czechosłowacji, okazyjnie jedynie sprawując posługę duszpasterską wśród emigrantów rosyjskich w kościele św. Mikołaja. Jego staraniem wzniesiono na cmentarzu Olszańskim w Pradze cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej, która przez pewien czas była główną katedrą Kościoła Prawosławnego Czechosłowacji.