Równolegle z powstałym biskupstwem Matěja Pavlíka funkcjonowała jednak wciąż wspólnota prawosławnych założona w okresie monarchii habsburskiej. Na jej czele w 1922 stanął Czech – , który wcześniej długie lata przebywał w Rosji jako duszpasterz prawosławnych Czechów na Wołyniu. Przyjął on święcenia pod imieniem zakonnym Sawwacjusz oraz otrzymał godność archimandryty. Z powodu niechęci do Serbów poddał się jurysdykcji Konstantynopola i w 1923 został tam wyświęcony na arcybiskupa.
Po 1924 w Czechach były dwie wspólnoty prawosławne pozostające w dwóch różnych jurysdykcjach – Patriarchatu Serbskiego i Patriarchatu Konstantynopola. Władze państwowe Czechosłowacji nie uznały jednak święceń biskupich Sawwacjusza, co znacząco ułatwiło działalność biskupowi Gorazdowi. W 1925 synod narodowy złożony z 11 delegatów duchownych i 36 świeckich oficjalnie proklamował powstanie Kościoła Prawosławnego Czechosłowacji, pozostającego w jurysdykcji Patriarchatu Serbii. W 1926 cały majątek Cerkwi biskupa Sawwacjusza został przekazany Cerkwi kierowanej przez biskupa Gorazda, przyłączyli się do niej również jego wierni czeskiego pochodzenia. Wierni Sawwacjuszowi pozostali jedynie rosyjscy emigranci w Czechach.