Do rytuału przyłączano stopniowo elementy magiczne pochodzące z tradycji ludowej. Ceremoniał stopniowo stawał się coraz bardziej złożony i kosztowny, wymagał wielu kapłanów-ofiarników, z których wykształciła się warna braminów. Ofiara pojmowana była jako odzwierciedlenie porządku kosmicznego umożliwiające człowiekowi szczęście w życiu przyszłym i nagrodę na ziemi.
thumb|right|Agni, przedstawienie późniejsze
Początkowo największe znaczenie miał kult Djausa, nieba-ojca (tego samego pochodzenia, co kult Dzeusa i Jupitera) i jego małżonki Prythiwi (Ziemi), w późniejszej fazie ustępujący kultowi podstawowej trójcy bogów – Agniego (ognia), Indry (boga żywiołów i wojny) i Waruny, wszechwspółczującego, boga panującego we wszechświecie ładu. Wśród innych znanych bóstw należy wymienić Surję – boga słońca, Uszas – jutrzenkę, Jamę – boga śmierci, Waju – boga wiatrów, Maruty – bóstwa grzmotów, Aświnów – boskie bliźnięta, które jako synowie słońca przemierzają niebo na rydwanie torując drogę Uszas. Panteon indyjski miał charakter ściśle patriarchalny, co znajduje odpowiednik wśród innych pasterskich ludów praindoeuropejskich (u Greków, Hetytów, Italów, Irańczyków), które, podobnie jak Ariowie, drogą najazdu lub przenikania opanowały ziemie zamieszkane przez rolnicze ludy czczące żeńskie bóstwa płodności.