We współczesnym hinduizmie kult wielu spośród tych bogów zanikł, kult innych przetrwał, przeważnie jednak ma niewielkie znaczenie. W okresie wedyjskim do panteonu indyjskiego przenikają też bóstwa lokalne – zwłaszcza Rudra, utożsamiany z Śiwą. Dewowie wplątani byli w konflikt z asurami i demonami (rakszasza), być może stanowiącymi karykatury bóstw przedaryjskich – także ludzie wplątani byli w ten konflikt.
W okresie dzielącym Rygwedę i upaniszady religia Ariów przechodziła stopniową ewolucję, polegającą głównie na asymilacji wierzeń przedaryjskich. Niektórzy badacze dopatrują się w wierzeniach Ariów elementów wyższej myśli religijnej i teologicznej, charakteryzującej się pierwotnym monoteizmem i ogólną refleksją kosmologiczną. Już w X hymnie Rygwedy istnieje problematyka jedynego Bytu. Koncepcja jedynego bóstwa rozwijała się jednak bardzo powoli i stanowiła marginalny element religii wedyjskiej. Jedyne bóstwo identyfikowano z Wiśwakarmanem, Pradżpatim i Brahmą. Prawdopodobnie pod wpływem tubylczym (już w cywilizacji doliny Indusu istniały pieczęcie przedstawiające prawdopodobnie pierwotnych joginów lub medytującego Śiwę) pojawili się pierwsi asceci indyjscy, wzmiankowani w Rygwedzie, a w upaniszadach zarysowały się po raz pierwszy koncepcje samsary i karmana.