Od Rygwedy do Atharwawedy postępuje proces asymilacji rdzennych treści indyjskich – Rygweda ma charakter aryjski, chociaż już w niej pojawia się po raz pierwszy Śiwa (Rudra), Atharwaweda czerpie już swoją treść głównie z wierzeń ludu. Pod koniec okresu aryjskiego powstały kolejne religijne teksty indyjskie – brahmany, aranjaki i upaniszady. We współczesnym hinduizmie teksty wedyjskie są słabo znane i nie przywiązuje się do nich większej wagi w codziennej religijności, uznaje je się jednak za objawione i za stanowiące fundament wiary.
W okresie przekształcania się wedyzmu w braminizm powstaje podstawowa teza teologiczno-filozoficzna hinduizmu: jedność atmana i brahmana, wyrażona w tzw. upaniszadach filozoficznych. W okresie tym o wiele większe znaczenie ma jednak rytuał ofiarny – rozbudowany ceremoniał. Składano też ofiary ze zwierząt, nieraz ogromne hekatomby – zwyczaj ten został zaniechany na gruncie hinduizmu, który ofierze krwawej nadał interpretację alegoryczną. Ceremonie były skrupulatnie pogrupowane według cyklu przemian naturalnych oraz podzielone na domowe i publiczne. Szczególnie istotna była ceremonia picia nektaru oszałamiającego (soma) – soma uznawana była za bóstwo, poświęcono jej bardzo wiele hymnów wedyjskich, do dziś nie wiadomo jednak, czym była.