Na podstawie Mahabharaty badacze twierdzą, że plemiona aryjskie dzieliły się na dwie główne grupy – pierwsza obejmowała Śrindżaja i Bharata, druga Jadu, Turwaśa, Anu i Puru. Mimo zasadniczo przyjaznych relacji, pierwsza i druga grupa weszła w konflikt, który wygrali w bitwie dziesięciu królów czczący Agniego Bharatowie. Z punktu widzenia historii religii szczególnie interesująca jest grupa druga, która, jako prawdopodobnie przybyła do Indii wcześniej, zmieszała się z ludnością miejscową (dasja, daśju) i przejmując część jej wierzeń.
Wedy początkowo nie były spisane, uczono się ich na pamięć – okoliczność ta ma duże znaczenie dla dalszego rozwoju kultury indyjskiej, jako że zaczęto przywiązywać ogromną wagę do dokładności przekazu tekstu, dzięki czemu mogła się rozwinąć indyjska gramatyka i logika. Najstarsze teksty, zawarte w Rygwedzie, to 1028 hymnów, z których większość to hymny pochwalne na cześć bóstw aryjskich. Późniejsze teksty zawierają przede wszystkim formuły magiczne i liturgiczno-ceremonialne – są to Jadźurweda (weda formuł ofiarnych), zawierająca także w zmienionej formie znaczną część hymnów Rygwedy, Samaweda (wiedza muzyczna), także zapożyczająca znaczną część tekstu z Rygwedy i Atharwaweda (weda zaklęć magicznych), zawierająca hymny i formuły sakralne oraz zaklęcia ludowe.