W pierwotnej religii Ariów kluczowe znaczenie miał kult Dyau, nieba – zanikł on jednak już w czasie pobytu Ariów w Indiach. Religia Ariów ma charakter politeistyczny, posiada złożony panteon i rozbudowaną mitologię, brak jest w nim jednak jakieś wyraźnej hierarchii, a ze względu na płynność funkcji poszczególnych bóstw częstym zjawiskiem jest tzw. henoteizm, tj. przypisywanie funkcji pozostałych bogów temu, którego sławi się w danym momencie, a szczególnie w momencie ofiary. Ariowie wierzyli, że świat kierowany jest przez podobne do ludzi personifikacje sił natury, deva. Największe znaczenie mieli w niej znani także z Iranu bogowie Agni, Mitra, Waruna, a przede wszystkim najpotężniejszy z nich, Indra, pan burzy i piorunów. Religia ta cechowała się także rozbudowanym systemem rytuałów i ofiar.
Ariowie stworzyli najświętsze pismo hinduizmu, Rygwedę, ok. 1500–1200 p.n.e., w czasie, gdy docierali do Gangesu – nie jest jednak wykluczone, że część jej hymnów jest starsza i powstała jeszcze przed przybyciem Ariów do Indii. Późnym odbiciem wędrówki Ariów z doliny Indusu do doliny Gangesu jest także Mahabharata, podczas gdy Ramajana jest odbiciem wydarzeń późniejszych, ich ekspansji na południe.