1579–1631), kaznodzieja jezuicki, autor słownika polsko-litewsko-łacińskiego, a także dwujęzycznej książki Punkty kazań (1629) i wydawca.
Romantyzm Ważną dla literatury litewskiej postacią pogranicza obu kultur był Dionizy Paszkiewicz (Dionizas Poška), utrzymujący kontakty z Lelewelem poeta, filolog i historyk – założone przez niego muzeum w pniu dębowym (Baublis) upamiętnił Adam Mickiewicz w Panu Tadeuszu. Paszkiewicz pisał w dwóch językach. Do jego dorobku należą prace historyczne, słownik litewsko-polsko-łaciński (opierający się na słowniku Lindego) oraz poemat Mužikas žemaičių ir Lietuvos, wzorowany prawdopodobnie na XVIII-wiecznym utworze Chłop polski, wydanym w Wilnie. Pierwszym utworem fabularnym przełożonym z języka polskiego na litewski była przeznaczona dla ludu książka Jana Borejki Chodźki Jan ze Świsłoczy w przekładzie Juozapasa Rupeiki (1823). Wiersze polskie i litewskie pisali także Strazdelis (Antanas Strazdas, Drozdowski), Antanas Klementas i Silvestras Valiūnas. Krzewicielem romantyzmu i działaczem społeczno-oświatowym był Simonas Stanevičius, którego poemat Šlovė Žemaičių odegrał kluczową rolę dla rozwoju kultury romantycznej wśród etnicznych Litwinów. Antoni Baranowski wychował się w obu językach, a w młodości pisał wiersze polskie.