Marginalizacja buddyzmu doprowadziła do drastycznej redukcji liczby zarówno klasztorów i mnichów. Pod koniec okresu Koryŏ (koniec XIV w.) było 2286 świątyń a łącznie z niezarejestrowanymi ich liczba sięgała 3000. W okresie konfucjańskiej dynastii Joseon już w XV w., było 1658 świątyń, w połowie XVIII w. było ich 1537, a w 1910 r. zaledwie 1280. Jednak bardziej dramatycznie wyglądało zmniejszanie się liczby mnichów, których pod koniec dynastii Koryŏ było około 100000, w połowie XVIII w. już tylko 28000, a w 1910 – zaledwie 8000.
Odrodzenie W drugiej połowie XIX wieku pojawił się w Korei wielki mistrz sŏn, któremu zawdzięczać należy ponowne ożywienie koreańskiego sŏnu. Był nim Kyŏnghŏ Sŏng’u (1849–1912) dorównujący takim osobowościom jak Chinul czy Sŏsan. Odbył kilkunastoletnią misyjną wędrówkę po Korei oraz nadzorował wydanie koreańskiego kanonu buddyjskiego w momencie, gdy w Korei nie było już żadnego egzemplarza kanonu z dawnych wydań. Zaczął także prowadzić nauczanie dla świeckich ludzi.