Jego kariera polityczna rozwijała się nadal po upadku Księstwa Warszawskiego. W Królestwie Polskim został członkiem Rady Stanu (1815), senatorem kasztelanem (1817), sędzią najwyższej instancji (1818). W 1820 r. został wybrany członkiem komisji wojskowo-administracyjnej, a w 1830 r. członkiem komisji umorzenia długu krajowego. Był członkiem loży masońskiej Kazimierz Wielki w 1819/1820 rokuStanisław Małachowski-Łempicki, Wykaz polskich lóż wolnomularskich oraz ich członków w latach 1738-1821, w: Archiwum Komisji Historycznej, t. XIV, Kraków 1930, s. 204..
W 1828 roku był członkiem Sądu Sejmowego, mającego osądzić osoby oskarżone o zdradę stanuTadeusz Bieczyński, Sąd sejmowy 1827-1829 na przestępców stanu. Urzędowe akta, Poznań 1873, s. IX, 50..
18 grudnia 1830 podpisał akt uznający powstanie listopadowe za rewolucję narodową i 25 stycznia 1831 poparł uchwałę sejmu o detronizacji Mikołaja I Romanowa. Opowiadał się za uwłaszczeniem chłopów w dobrach narodowych. W dniu 14 maja 1831 r. został ministrem spraw wewnętrznych i policji. Po upadku powstania listopadowego wycofał się z życia publicznego. Zmarł 25 grudnia 1835 w Warszawie.