Powiązania między władzą społeczną a dyskursem są dwojakiego rodzaju. Po pierwsze, możliwość kontrolowania rozpowszechnionych form dyskursu (prawniczego, medialnego, naukowego, edukacyjnego itd.) sama w sobie stanowi przejaw władzy symbolicznej. Kontrolowanie dyskursu może oznaczać determinowanie kontekstu (np. sędzia, który decyduje o miejscu, dacie i uczestnikach procesu), regulowanie struktury (np. nauczyciel nakazujący uczniom powtórzenie materiału w grupkach) bądź wybór tematu (np. redaktor naczelny wybierający nagłówki na pierwszą stronę gazety). „Niemalże wszystkie poziomy i struktury kontekstu, tekstu oraz mowy mogą być w większym lub mniejszym stopniu kontrolowane przez wpływowych mówców, którym zdarza się nadużywać swojej władzy kosztem pozostałych uczestników”.
Po drugie, kształtując formy dyskursu kształtuje się pośrednio umysły innych ludzi.