Van Dijk podaje szereg sposobów sprawowania takiej kontroli (przykłady w nawiasach): niektórzy są zmuszani do odbioru dyskursu (dzieci w szkole, działacze na szkoleniach politycznych) odbiorcy przyjmują przekonania i opinie osób uchodzących za ekspertów oraz autorytety (studenci na uniwersytecie od profesorów, wierni w kościele od księdza) odbiorcy są intelektualnie niezdolni do podważenia lub skrytykowania dyskursu (pacjenci u lekarza, „zwyczajni ludzie” czytający o ociepleniu klimatu) nie istnieje alternatywa dla określonego typu dyskursu (państwowa gazeta w totalitarnym reżimie, jedyny podręcznik szkolny zaaprobowany przez ministerstwo) dyskurs wywołuje u odbiorcy określone umysłowe reprezentacje (wieczorne wiadomości informujące telewidzów o „ważnych wydarzeniach z kraju i ze świata”, książka popularnonaukowa tłumacząca czytelnikom podstawy genetyki)