Przez kolejne dwa lata spotkania Kościoła odbywały się w prywatnych mieszkaniach jego członków lub w kaplicy urządzonej przy Alejach Jerozolimskich.
W 1952 roku do Warszawy przybył wiceprezes Kościoła Paweł Bajeński, zamieszkały wcześniej w Gdańsku, który ze względu na stan zdrowia wcześniej powrócił z więzienia. Jako przedstawiciel zarządu ZKCh czynił starania o zezwolenie na odpieczętowanie kaplicy i dokończenie budowy nowej sali modlitwy. Rok później z więzienia zostali zwolnieni Jerzy Sacewicz i Bolesław Winnik. Został uruchomiony wówczas pierwszy chór, któremu dyrygował Winnik.
Zbór w składzie Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego W 1953 roku Zjednoczenie Kościołów Chrystusowych stało się częścią Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego w PRL, na skutek czego wspólnota przy ul. Puławskiej przyjęła nazwę II Zbór Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego w Warszawie. Na stanowisku pastora przewodniczącego zboru został utrzymany Jerzy Sacewicz, a jego zastępcą mianowano Witolda Omeljanowicza.