We współpracy z zaraniarzami stworzył konspiracyjny Związek Patriotów działający na rzecz legionów Piłsudskiego, a następnie od 1915 współpracujące z Polską Organizacją Wojskową Polskie Zrzeszenie Niepodległościowe. Jednocześnie współkierował stowarzyszeniem robotniczym „Promień” w Petersburgu. Od września 1916 redagował polski dwutygodnik „Promień Poranny”. Od 1916 był także członkiem Polskiego Towarzystwa Pomocy Ofiarom WojnyAdam Miodowski, Działalność polityczno-wojskowa polskich kręgów proaktywistycznych w Rosji w okresie międzyrewolucyjnym (marzec–listopad 1917 r.), w: Białostockie Teki Historyczne, t. 8/2010, s. 109., gdzie w grudniu 1916 Zjazd TPOW powołał go Komitetu Głównego organizacji. W tym okresie wielokrotnie wypowiadał się za powstaniem niepodległych państw narodowych, uważając to za podstawę ewentualnej solidarności międzynarodowej robotników, odrzucał tym rozumienie internacjonalizmu skrajnej lewicy polskiej i rosyjskiej, a także lansowaną przez te środowiska tezę o tzw. „dyktaturze proletariatu”. W styczniu 1917 współinicjator powstania Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Pracowników Polskich. Po wybuchu w 1917 rewolucji lutowej w Rosji poparł ideę zjednoczenia polskich środowisk demokratycznych i na krótko wszedł Polskiego Komitetu Demokratycznego (18–27 marca 1917).